Yabanci bir memlekette insanin sahip olamadigi veya eksikligi olup da yillardir fark edemedigi "dede" fogurune rastlamasi ne ilginc...
Earl Hill (resmi ilerleyen gunlerde bu sayfada yer alacak) benim Amerika'daki dedem. Kendisi 85 yaslarinda, Ikinci Dunya Savasinda gorev almis, tonton, ak sacli, hic evlenmemis bir Methodist misyoneri. Eskiden vaizmis, simdi bos vakitlerinde Guney Amerikaya gidip orada insanlara inancini yaymaya calisiyor.
Dun gece veda partime onca isi arasinda geldi, geldigi gibi de bana harika bir kravat hediye etti. Eminim hayat boyu saklayacagim. Bugun de beni yolda aramis, merak etmis... Gayet mutevazi, inanc merkezli hayatinda herkese birseyler veren, birseyler katan, ha bire ogrenen, ha bire Tanri'yi arayan engin bir ruh... Ona bakinca insani insan yapan seyin almak degil vermek oldugunu bir kez daha anliyorum...
Icimden bir ses onu bir daha goremeyecegimi soyledi. Zira cok yasli, saglik sorunlari ile mesgul. Icim buruldu. Insanin sahip olamadigi o tonton, babacan, bilge dedeyi buldugu gibi kaybetmesi... bahtsizlik...
No comments:
Post a Comment