Mantik ve Kalp Uzerine

Tanri insani yaratirken akli bireyin emrine amade ederken, kalbi serseri seruvenlere acik birakmis... Oldukca klise bir laf...

Aklina toz konudurmayi yediremeyen, beyni az kivrimlanmis modern cag "entelijansiyasinin" cokca kullanmayi tercih ettigi bir tabir. Akil elbette bireye amade kilindi, fakat ne kalpten ote, ne de geride... Ikisinin de dizginleri verildi insanin eline daha kucuk yasta. Lakin bizler, o yaslarin toylugunda, helekine yoksa ki cevremizde akli evvel, sirti kambur, sakali ak bir dede, dizginleri genisce bagladik; atlarimiz ceksin basini gitsin uzaklara diye. Kalbin kactigindan cogu zaman haberimiz oldu da, aklin kactigini nadiren kabullendi birey; zira aklin kactigini kabullenecek olan akil yoktu ortalikta, lutfeyleyip gelmesi lazim gerekti...

Kalp kacinca bulmasi kolaydir. Oyle uzaklara kacmaz: masukunun mahalinde alir solugu. Orda surter, orda kepaze olur, orta dikenlerle tanisir, orda bulanir kire pasa; ya da orda erer vuslata, orda yeserir, orda tomurcuklanir, orda cicek acar, orda olumsuzlesir... Haliyle, onemli olan kalbin kacmasi degil, kime ya da neye kactigidir... Neden sorusununsa cevabi hep aynidir.

Kalbin firar mahali illa ki bir baska beden olmak gerekmez. Niceleri vardir ki bir hayalin pesinde, bir ruhun golgesinde, alemlerin icinde seyyaran eder. Masuk'un sifatlari, asigi bicimlendirirken, kalbin ennihayetinde nereye ulasacagi az cok belli olur. Fani'nin pesinde kosan faniye ulasir, baki'yi arayan bakilige ulasir.

Akil ise bambaska alemlerin efendisidir. Irademiz olan alemde el fenerimizdir. Kalb ise irademizin otesine gecen alemlerin kilavuzu...

Velhasil diyecegim o ki... Hayat yanilmalar, sevinmeler, yeniden yanilmalar, ve yeniden sevinmeler uzerine akip geciyor... Denemeyi ve gayreti birakmamak sarti ile... Dun duran kalb, yarin bambaska ritimlere, gunlere atabiliyor... Yeter ki durdugunda jump-start edebilecek bir ufacik pirilti olsun...