Kucukken Annneanneme 'Trenci Anneanne' derdim. Cigli Tren Istasyonu'na bakan bir ufak evcigi vardi.
Bir omur zorluklar icinde yasamis bir kadin. Sartlari duzeldiginde de aklinin yarisini birakmisti sagda solda...
3 senem onun evinde gecti... Izmir'de yatili okurken hafta sonlari cikardim. Fakat bende hic bir fotografi yok. Dugun resmindeki hali bana en cok Candan Ercetin'i hatirlatmisti.
Onun evinde ve onun elinden yedigim enginar dolmalarini sanirim epey ozliycem. Bana kereviz bile yedirebilmis, hatta sevdirmisti.
Anneannem vefat etmis. Daha dogrusu araba carpmis. Cigli'de hastaneden dayilarin evine dogru giderken... 4 kasim gunu vefat defnedilmis...
Anneannem doktor olmami isterdi. Ben istemezdim... Doktorami aldiktan sonra onu goremedim. Onu en son ne zaman gordum pek hatirlamiyorum. Ne yaptigimi da bilmezmis. Komsulara benim hava trafigini kontrol ettigimi anlatirmis. Ilginc...
Hayatimdakiler bir bir gocuyo... Iste bu noktada da su soru aklima geliyor "Uc bes gun sonra, annem babam hayata gozlerini yumarsa, burda kazandigim para onlari geri getirebilecek mi?"
Hayir... Soru bir anda baskalasiyor... Ben baskalasamiyorum.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment