Pazar gunu, ogle yemegimi Ferhat Abi'nin Kebab House'unda yiyorum. Bizim memleketin Iskenderini andiriyor onumdeki yemek. Ferhat Abi, gelmeden once devlette memurluk yaparmis. Doner kesmek, ilk defa bu dukkanda nasip olmus... Eh, Denizli'de son yedigim iskenderden daha iyi...
Restoran, Pittsburgh'da, Upitt kampusune uzak olmayan, daha ziyade ogrencilerin yasadigi, buna ragmen buyuk yurt bloklari yerine cogunlukla 80 yaslarini devirmis mustakil, yan yana, eski, hirpalanmis, tugla yigma evlerin bulundugu bir muhitte. Uc bes ogrenci birlesip bir evi kiraliyor. Bolgede kit butceye hitap eden, cogunlukla kepenklerle korunan salas barlar, ucuz "eatery"ler, camasirhaneler ve sigara alinabilecek dukkanlar var. Yemek bitince elime sicak bir cay alip yurumeye karar veriyorum. Disarida kar attiriyor... Aslinda cay cok kotu, bitirmek yerine oralarda bi yerde, cope atmak istiyorum. Ferhat Abi'nin gozu onunde atarsam ayip olur. Derken soguk, kabanimin icine isliyor, cayi icmek daha mantikli...
O bolgelerde bir yerlerde Salim'in kasap dukkani olmasi lazim. Helal et satan, garip bir Orta Dogu dukkani. Kapidan girince sizi once los kucuk bir odada pek cok raf karsiliyor. Raflarda tozlanmis, yer yer posetleri hirpalanmis, orta dogunun her kosesinden gelen yiyecekler var... Solda ufak bir banko ve kasa, ileride sagda ufak bir odada siparis usulu yiyecek aparatifler hazirlaniyor. Mutfak islevi goren bu odanin tam yaninda bir koridor, koridorun sonunda da "kasap" reyonu var. Koridor bir banko ile kesiliyor ve oraya girip, bazen kendinizi sikistirip siranin size gelmesini bekliyorsunuz. "Assalamu Aleikum, I need some ground beef bro!" Yagli yagsiz... Bilmiyorum... Yagsiz... Kasap kismi oldukca kanli... Kasaplarin ustu de kanli... Bankoya bakan arka cephenin tamaminda bir "walk-in fridge" duruyor. Girip, istediginiz seyi getiriyorlar ve nasil oldugunu anlamadigim bir sekilde tartip fiyatlandiriyorlar. Ama ucuz...
Salim'in yeri boyle... Dukkani bulmak icin yurumeye karar veriyorum. Belki midemdeki yagli eti de eritirim. Eski, tugla binalarin arasindan yuruyorum. Hem elimdeki bardaktan, hem de agzimdan duman tutuyor. 100 metre kadar ilerimde, camlari kontrplak ile kapatilmis, terk edilmis, yalniz, eski bir ev var. Solumdaki bina da terk edilmis, beyaza boyanmis tugla duvarlari ve siyah yangin merdiveni bana buranin eskiden bir klub oldugunu dusunduruyor. Canli oldugu gunleri hayal etmeye calisiyorum, olmuyor... Sagimda bir funeral home... Ansizin, duyabildigim tum seslerin kesildigini fark ediyorum. Sasiriyorum ve duruyorum. Cevreme bakiyorum, hafif bir ruzgar esliginde kar yagiyor. Hareket var, ses de olmali! Kulagimi kabartiyorum, duyabildigim son ses nefesim, o da kayboluyor. Caddelerde hic kimse yok... Arabalar gecmiyor. Aklima, yillar once Florida'da, suyun 100 feet altinda, ayni sessizliginde icinde kalmam geliyor. Son derece huzurlu... Sessizligi hic bir sey bozmuyor... Aklima takilan sarki sozu "what color silence has?" Nip/Tuck soundtrackinde... Bir anda huzur, garip bir tedirginlige, o da korkuya donusuyor. Bunca sessizlik gercek olamaz, avaziniz ciktiginca bagirmak isteyip de ses tellerinizin size ihanet ettigi kabuslari hatirlatiyor... Hafif bir ruzgarin sesini duymaya basliyorum tekrar, hepsi o kadar... Buralarin yurunmesi gerekmeyen yerler oldugu muhasebesi agir basiyor. Gerisin geri, arabama donuyorum...
Sessizlik... Inanir misiniz korkutabilecegine...
