36 Saat - 1440 km

36 saat icinde 1440 kilometre araba kullanip iki depo benzin bitirdikten, 2 subway tuna sandwich yedikten, bir kocaman da redbull ictikten sonra yeniden evdeyim.

Efendim, insanlar ikiye ayrilir. Zaman mefhumu olanlar ve olmayanlar. Ikisine de yer yer dahil oldum. Itiraf edeyim, ilk gruba dahil oldugum zamanlarda ikinci gruptan olan insanlarla muhattab olmaktan nefret ettim...

Oyle iste...

Hazir dusunulmusu de var...

Bir kac gun once okudugum bir makalenin bir kismi zihnimi kurcalar, minciklarken; bugun benzeri icerikli bir makaleyi gondermis arkadas. Eh, soylenecek cok seyin olmayinca, ya da soyleyecek seyleri uretecek safi ve boluntulenmemis dusunce zamanlari ayiramiyorsan kendine, geriye yapilabilecek tek sey kaliyor: Bir baskasindan alintilamak...

Oyle yaptim. Arkadasin makalesindeki bir mevzuuyu bir baska makaleyi alintilayarak derinlestirmeye niyetlendim...

Aman Allah'im... Icimdeki akademisyen mi hortladi ne?

Get a life...

Bazen insanlara "Get a life!" diye bagirasim geliyo...

Sahiden, "do i have a life?"

Az once New York I love You'u seyrettim. Simdi TV'de Paris Je t'aime var...

Hayir, ikisini ard arda seyretmek kolay degil. Karnim ac... Bir yerlere yine gidemedim. Cekmek istedigim resimleri yine cekemedim.

Kendi kendime de "Get a life!" mi yoksa "Get isine!" mi demeliyim?

Solup gitmek...

Onun "O" olduguna inancimi her gecen gun biraz daha yitiriyorum...

Ben, "Ben" olmaya geri donersem, onun "O" olmasi... Iste kafami kurcalayan soru da bu...

Cipasizlik Ozlemi

"Bu sene hep beraber bir Afrika'ya gidelim!"

Eskiden duydugumda bir kahkaha patlatacagim bu sozun uzerinde bu sefer ciddi ciddi dusundum. Elimde i-phone, Sebastiao Salgado'nun Sudan resimleri aranmis, teker teker uzerinden geciliyor. Cekebilecegim resimleri dusunuyorum. Bildigim butun medeniyetten, her ay basi gelen faturalardan, kredi kartlarindan, araba taksidinden, sigortadan, eve gelip durup da okunamadan kenara kaldirilan gazetelerden uzaklasmak... Modern dunya her ne sunuyorsa, hic birinden nasiplenememis bir kitada, modern dunyanin empoze ettigi tum kaliplar ve pompaladigi sacmaliklardan uzak, sessiz, sakin, insanin kalbi ile bas basa kalabilecegi diyarlara uzanmak. Insana kitaplardan cok daha fazla sey ogretebilen mutlak sessizlik icine burunmek, onu soluklamak, ruhunu esen ruzgarla butunlestirmek, cevrendeki her toz zerresini hissedebilmeye, duyabilmeye calismak...

Evet... Bu sene de uzak diyarlara gidebilme firsatim yok. Nisan ayinda askerim, ondan sonra belki soz, daha sonraki aylarda nisan, ividi, zividi... Demek ki 2012 de benim icin epey dolu...

Soyle 4-5 ay vaktim olsa keske... Once fotograf makinemi yenilesem, sonra eksik bir iki lensi tamamlasam, sonra baslasam Orta Dogu'dan... Yok, Mardin ve Urfa'yi atlamak olmaz... Sam, Halep, Beyrut, Kudus, girebilemem ama Filistin, oradan dosdogru Hicaz, oradan Habesistan, Afrika'nin baska baska yerleri, son durak ihtimal ki Fas... Cek cekebildigin kadar fotograf...

Modern dunyanin empoze ettigi seylerden biri de boyle bir gezintinin emekli olmadan yapilamayacagi... Of be modern dunya, nefret ediyorum senden! Es mi? O hepten ayri bir muamma...

Copluk

Her horozun gonlunde bir copluk, her coplukte de bulunmayi bekleyen bir inci olsa gerek...

New York, ici disi inciler dolu bir copluk... Goz alici taslar... Ama bir inci bir horoza ne kadar fayda ise, o inciler de bana o kadar fayda...

Ilginc bir yer nitekim. Insana hayatta oldugunu, buyuk bir sehirde yasamanin ne oldugunu hatirlatan bir yer.

New York'ta diplomat olmak varmis...

New York mu? Ayak yolu mesafesi ayol!

Sabah sabah New York'a gidip ogleden once donmem gerekiyor...

Kendi kendime "yuh artik!" diyorum... Harbiden, "ya seyahat!" derken bunu kast etmemistim...

Kadinlar - Erkekler

Erkekler gorduklerine, kadinlarsa duyduklarina kapilirlar; haliyle kadinlar makyaj yapar, erkeklerse yalan soylerlermis...