Oyuncak Tamircisi

Evde iki cocuk, ikisi de sagolsun oyuncaklari iyi kiriyor. Her gun de bir iki tane tamir edilecek oyuncak cikiyor.

Japon yapistiricisi ve tornavida setim sagolsun...

Apokalipse ucuncu hafta

Tamam, vaziyet o kadar kotu degil.

Tuvalet kagidi, rulo havlu filan gecen hafta gani gani geldi. Bu hafta ise yumurta, peynir ve kosher sosise kiran girdi... Kirmizi et paketlenmedigi icin alamiyoruz. Helal tavuk da erken gidersen bulunuyor. Hala alkollu el jeli yok. Evdeki temizlik alkolu ve el jeli stoklari %75'te...

Kahve stoklarim erimeye basladi. Folgers 1850 biteli iki gun olmadi ki internette her yerde karsima reklami cikiyor. AI midir nedir iyice azitti 'ayvanlar. Starbucks Veranda blend aldik koyduk. Annemin Brezilya kahvesinin kokusunu andirsa da ic ic kafein alamiyorsun. Yavan bi kahve. Annem her seferinde 50 gr kahve aldirir, "taze icelim" derdi. Gerci onu da hemen icmez, iki haftada anca bitirirdi. Benim bir gunluk tuketim herhalde o kadardir. Buyuk babaainne gibi ispirto ocagi, ucayak, seker ve kahve kavanozlari ile bir hasir sepet icinde set yapasim var... Sadece sevdigi insana, keyfi yerindeyse kahve yapardi. Haliyle elinden kahve icmek herkese nasip olmazdi.

Neyse, ucuncu hafta... Zeytin, peynir henuz var. Yarin sabah itibari ile alternatif peynir kaynaklarini kesfe cikmam gerekebilir.

Apokalipse dogru, 1. hafta

Tamam, bir apokalipse dogru gittigimiz yok; dunya yok olmayacak; sur uflenmeyecek; nukleer savas filan cikmayacak; makinalar insan avlamayacak... Lakin iste virusun getirdigi ve getirebilecegi yikimin, duzensizligin kaygisi, insani hafiften etkiliyor. Tuvalet kagidi bulduk depoladik, biraz konservemiz, makarnamiz var, olmazsa buzlugu doldurduk ama iste, zamanin ruhu mudur nedir kaygiyi tetikliyor. Ya iki aya bitmezse, ya iki hafta sonra marketlere kamyonlar mal indirmezse, ya finans sistemi cokerse filan... Liste bitmez... Ya gokten bir ucagin motoru filan duserse... Senaryo cok, izle izle kaygilan...

Okul yok... Kiz ders calismak istemiyor. Bazi "neden"lere basit cevaplar vermek mumkun degil. Virus ne, mikrop ne, neden ilaci yok, neden parkta akrani ile oynamamasi gerekiyor... Ufacik yere tikamiyorsun cocuklari. Fitratlari musait degil. Evde calismak ise ne mumkun...

Umre

Bu sene umreye gidelim diyodum. Once corona virus cikti, simdi de Kral Selman olmus; ulke karismis.

Ha simdi ne demeli?

Yatari 6 yil 8 ay

Memleketin hali ile ilgili gun gecmiyor ki "ya Hu bu da mi?!" dedirten bir haber gelmesin.

Suriye'de kac askerin Rus bombasi altinda kaldigi muamma. Bir cok sehirden "1 sehit yazdilar, camide 3 cikti", "Camiye bugun sehit cenazesi geldi ama ismi hic bir yerde yok"  twitleri geliyor. Insanlarin umursadigi da yok ya... Onlar Suriyeliler'i ezmekle mesgul.

Pittsburgh sogugunda kizi doktora gotururken nasil sarip sarmaladigimiz geldi aklima. Belki o kadar soguk degil, ama yurekle isitilarak hayatta tutulmaya calisilan muhacir bebelerinin hayati hic mi bir sey ifade etmiyor bu millete? Onlari o hale sokup, ordan oraya surenler icin bir sey ifade etmedigi ortadayken millet neden o canavarlarin pesi sira gider?

Seyh Nazim Kibrisi'nin yillar evvelinde yapilmis, bu gunlere dair haberler verdigi videolar var. Gecenlerde ilk dinledigimde urpermistim, "insaallah cikmaz" demistim. Lakin devir o devir... Agir agir o sona gidiyoruz.

Elek

Oyle bir devirden geciyoruz, oyle koprulerden gectik ki, eskiden "harbi" ve "hasbi" dediklerimizin yuzune bakasim gelmiyor. Gun gecmiyor ki vaktiyle kotu gorunmus bir seyin aslinda ileride beni ne dertlerden kurtardigini anliyorum.

Harbilik de hasbilik de bu devirde her fanide bulunacak meziyetler degil. Diyelim ki bulunabilir; okyanus altindan petrol cikarmak kadar zahmetli onu bulup erismek.

Her yil grip virusu daha bir kuvvetleniyor, ya da ben daha bir kuvvetten dusuyorum. Benim sonum akcigerlerden olacak, orasi kesin de iste, endiseyle bekliyoruz yeni virusu... Hapislerdeki masumlarin hali geliyor aklima, halime sukrediyorum. Bizi kuyulara atan iyi gun dostlarina da icimden sayip geciriyorum.

Aha bu sarki da Dolly Parton'un cikti...

Baska bir sarkisini ararken buna denk geldim. Megerse Dolly Parton soylemis 74'te... Bir yasima daha girdim... 

Alceste, Act I: Overture

Fatih Harbiye

Ulkenin son hali, bir universite ogrencisi, cebinde 1 kusur lira, caresizlik icinde intihar etmis. Bir iki gun once, intihar eden bir ailenin resmi...

Bir donem okul kutuphanesinde bulabildigim butun Peyami Safa romanlarini okumustum. Fatih-Harbiye miydi, tam hatirlamiyorum ama isledigi sefalet, Dostoyevski'nin Suc ve Ceza'sinin bir kopyasi idi sanki. Bogucu, sonu gelmeyen bir azap, icinden cikilamayan bir karanlik, tukenmislik, bitmislik... Ulkenin gittigi yer iste tam bu...

2001 krizinden sonraydi. Hic bir yerde is bulamayan ve gecindirmesi gereken bir evi olan erkekler, en son, 6 ay icinde hasta olacaklarini, 1-2 seneye de kalmadan oleceklerini bilmelerine ragmen beton santrallarinda, taslama atolyelerinde en pis islerde calisirdi. O gunlere geri donuyoruz, yavas yavas...